NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
SERIAL ZOSTAŁ OPARTY NA PRAWDZIWYCH WYDARZENIACH HISTORYCZNYCH
NAZWY ORGANIZACJI I OSOBY UKAZANE W NIM SĄ FIKCYJNE
Oby nie.
Nie chcę robić nic złego.
Na razie.
ODCINEK 8
Naprawdę jesteś paniczem.
- Jeśli to cię niepokoi... - Doradzę ci coś.
Nie bądź taki.
Bądź człowiekiem z pokoju 303 i tyle.
Nie stawiaj więcej tej kobiety między nami.
Nie mów mi więcej o wytrwałości.
Bo nie skończy się na poradach.
Między wami
dzieje się coś ciekawego.
Nie masz nic lepszego do roboty?
Nic mnie tak nie interesuje jak to.
Teraz się zastanawiam, którego z was powinienem
nienawidzić bardziej.
Powinniście stoczyć pojedynek,
który przeżyje tylko jeden.
Nie odpowiadałeś, gdy pytałem.
Ale teraz, gdy ta kobieta stanęła między nami,
w końcu udzieliłeś odpowiedzi.
Jakiej odpowiedzi?
Myślisz, że co powiedziałem?
Że coś znosisz.
Ale co takiego?
Ponoć szukałeś służących, którzy pracowali dla mojego dziadka 30 lat temu.
Czemu ich szukasz?
Myślisz, że szukam zaginionego przyjaciela?
Ty też tam wtedy byłeś.
Twoja matka była z tobą w ciąży.
Twój dziadek powiedział mi wtedy,
że dziecko musi odpowiadać za grzechy rodziców.
Miałem dziewięć lat.
Jeśli dziecko musi odpowiadać,
to dziecko w łonie matki też powinno.
Więc nie stawaj między mną i twoimi rodzicami.
Chyba, że chcesz odpowiadać za jeszcze więcej.
Każdy myśli, że jego problemy są najpoważniejsze.
Ale kiedy stoi przed tobą człowiek, któremu wydarto serce,
nie mów, że ktoś cię zranił.
To hańbiące zachowanie.
Tym, który miał się zasmucić,
musiałem być ja.
Czy chce pan słodyczy?
Czemu miałbym je kupować?
Są tak słodkie, że aż gorzkie.
Właściciel Hwawollu chciałby się z tobą spotkać.
Chieko, ta suka.
Ta suka z Joseon sfabrykowała swoją tożsamość.
Co gorsza, donosiła Armii Sprawiedliwych.
Przysięgam, nie wiedziałem.
Nie jestem pewien, czy minister Hayashi ci uwierzy.
Wszędzie mnie szuka.
Mam duże przychody, ale moje życie jest ważniejsze.
Muszę szybko sprzedać lokal,
a tylko ty przyszedłeś mi na myśl.
Każdy układ ze mną dotyczy pieniędzy.
Amerykanin został zastrzelony,
a Japończyk powieszony.
Nie spodziewaj się, że zapłacę pełną cenę.
Od dzisiaj Hwawollu będzie zarządzane przez Stowarzyszenie Musin.
Lokal będzie funkcjonował tak jak zwykle,
ale obsługa musi wypełnić kwestionariusz
i zgłosić się do szefa Stowarzyszenia Musin w Hanseong.
- Tak jest! - Tak jest!
Idealne miejsce, by zostać ofiarą zamachu w miły wieczór.
Ciekawe, kto zginie następny.
Od dawna tu pan jest?
Między kolejnymi strzałami były przerwy.
To brzmiało tak, jakbyś była zamyślona.
Nie mogłam się skupić.
Co się stało z tą kobietą?
Którą kobietą?
Tą kobietą,
która dała mi sygnał, otwierając okno.
Rozpoznałam ją.
Dlatego ją uratowałam.
Bo jesteśmy sojuszniczkami.
Czy ten Amerykanin też ci wtedy pomógł,
bo jesteś jego sojuszniczką?
Nie chcę cię o niego wypytywać.
Ale naraziłaś się tamtego dnia.
To mogło się źle skończyć i dla ciebie, i dla tamtej kobiety.
Nie było innego sposobu.
Musiałam ją uratować.
- Czy ona... - Żyje.
Co za ulga.
Dziewczyna, którą uratowałaś...
nazywa się So-a.
Mam ci podziękować w jej imieniu.
Nie poznałabym jej imienia.
Zapomnij je.
Nikt z nich...
nie ma swojego imienia.
Wszyscy nazywają się tak samo.
Armią Sprawiedliwych.
Żyją bez imion, bez twarzy.
Ale jeśli Joseon ocaleje,
a jego historia przetrwa,
to inni zapamiętają ich imiona.
Rozumiem.
Ryż się przypala.
Już dawno się przypalił.
Cały kraj siedzi na beczce prochu.
Ale nocne niebo pozostaje spokojne.
Którym problemem mam się zająć najpierw,
by uporać się z tą sytuacją?
Wasza Wysokość.
Jeśli chodzi o Amerykanina,
który postawił się japońskiemu żołnierzowi...
Czy mogę doradzić,
by go wezwać i sprawdzić, czy można go wykorzystać?
W jakim celu?
W tym momencie
jest konsulem w amerykańskiej placówce
i kapitanem piechoty morskiej USA.
Ale przede wszystkim, Joseon to jego ojczyzna.
Ojczyzna? Pochodzi z Joseon?
Tak, Wasza Wysokość.
Udał się do Ameryki w młodym wieku.
Prawdę mówiąc,
widziałem go w amerykańskiej placówce.
Wyglądał jak ktoś stąd.
To niezwykła wiadomość.
Mów dalej.
Minister Allen obecnie przebywa w Szanghaju.
Najlepiej będzie skontaktować się z nim przed powrotem ministra.
W amerykańskiej placówce
mogą coś wiedzieć o certyfikacie bankowym.
Ponadto to byłby sygnał dla ministrów innych państw.
Dlatego proszę przekonać go,
by wyszedł przed szereg.
POMÓŻ CESARZOWI
Co cię tu sprowadza?
Przynoszę wiadomość z pałacu,
- ale nieoficjalnie. - Dla mnie?
Proszę przebrać się w garnitur.
I zostawić to, co ma pan przy pasie.
Kto chce się ze mną spotkać?
Cesarz Korei.
- Ale czemu... - Nie jestem pewna.
Jestem tylko posłańcem.
Ale tym razem dam panu właściwy klucz.
Żeby zadośćuczynić za rozmyślny błąd.
Nieważne z kim będzie pan rozmawiał, proszę mówić po angielsku.
Niech tłumacz przekazuje pańskie słowa.
Celowo dała mi pani zły klucz?
Chciałam zrobić to ponownie,
ale teraz czuję się zakłopotana.
Więc nie będę patrzył.
Gdzie i o której mam być?
Koło ósmej wieczorem, przed hotelem.
Minie pana rykszarz z czerwoną szarfą.
Proszę wsiąść do jego rykszy.
Zawiezie pana bezpiecznie do pałacu.
Na co pan patrzy?
Nie wiem, czy jestem niebem,
czy kosem.
Mój panie, przyszedł strzelec Jang.
Strzelec Jang czeka...
„Jeden kos...
może zniszczyć całe niebo”.
Co za wspaniałe powiedzenie.
Zastanawiam się, na kogo wyrósł.
Nasza sojuszniczka została ujawniona.
Chciałbym wysłać ją do Szanghaju.
Boję się, że jawna podróż będzie niebezpieczna.
Dlatego trzeba ją przeszmuglować.
Ale cena jest za wysoka.
Wiem, że proszę o zbyt wiele,
ale nie mam się do kogo zwrócić.
Ile czasu minęło
odkąd zostałeś nauczycielem Ae-sin?
Mniej więcej dziesięć lat, mój panie.
Czy umie się obronić?
Jest lepsza...
- od większości mężczyzn. - Jak powinna wykorzystać
te umiejętności?
A może już zaczęła wykorzystywać to, czego się nauczyła?
Panie.
Kiedy Sang-wan wstąpił na tę ścieżkę,
pomogłem ci, finansując twoje działania.
Ostatecznie pieniądze, które ci przekazałem,
zabiły mojego własnego syna.
Wiem, że jest zbyt chętna do działania, by dało się ją powstrzymać.
Nie poproszę cię,
byś zrobił to, czego sam nie mogłem zrobić.
Nawet jeśli Ae-sin będzie ci przydatna,
nie wykorzystuj jej zbyt często.
Czasami nie mów jej wszystkiego.
Proszę.
Wykorzystaj te pieniądze, by uratować kogo się da.
Jak zawsze jest mi przykro,
a jednocześnie jestem wdzięczny, panie.
Chwileczkę.
Chcę o czymś porozmawiać.
Pani.
Pani Haman pakuje jedzenie.
Weź je ze sobą.
Słyszałam, że rozmawiałeś z moim dziadkiem, nauczycielu.
Czy ta kobieta wciąż jest w niebezpieczeństwie?
- Kiedy wyjedzie do Szanghaju? - Tym razem ja się zajmę...
Nie.
Będziesz mnie potrzebował.
Ktoś inny pomoże.
Uratowałam tę kobietę.
Chcę, by była bezpieczna.
Chcę osobiście zadbać o jej bezpieczeństwo.
Po tej misji...
odpuszczę kilka kolejnych.
Będę udawała, że o niczym nie wiem. Obiecuję.
To się wydarzy
w porcie Jemulpo.
- Rozumiem. - Zastanawiam się, po kim to masz.
Nigdy się nie wahasz.
- Słucham? - Jej życie jest zagrożone,
ale ty też będziesz ryzykować swoje, pani.
Wiem.
Wasza Wysokość, to człowiek z amerykańskiej placówki.
Słyszałem, że wyjechałeś za granicę w bardzo młodym wieku.
To wspaniale, że wróciłeś na rodzimą ziemię,
by przeciwstawić się tyranii japońskich sił zbrojnych
i bronić ojczyzny.
Słyszałem, że wyjechałeś za granicę w bardzo młodym wieku.
To wspaniale, że wróciłeś na rodzimą ziemię,
po zdobyciu istotnej pozycji w potężnym kraju,
by przeciwstawić się tyranii japońskich sił zbrojnych
i bronić ojczyzny.
Wezwałem cię dzisiaj,
byś doradził mi, jako Koreańczyk,
w sprawie relacji między Stanami Zjednoczonymi i naszym krajem.
Jakie twoim zdaniem
jest stanowisko Ameryki wobec Cesarstwa Koreańskiego?
Wezwałem cię dzisiaj,
byś doradził mi, jako Koreańczyk,
w sprawie relacji między Stanami Zjednoczonymi i naszym krajem.
Jakie twoim zdaniem
jest stanowisko Ameryki wobec Cesarstwa Koreańskiego?
Przede wszystkim. Wasza Wysokość ma na mój temat mylne wyobrażenie.
Jestem żołnierzem, nie politykiem.
Co więcej,
jestem Amerykaninem, a nie Koreańczykiem.
Stany Zjednoczone to mój kraj.
To, co zrobiłem, zrobiłem by pomóc tamtej kobiecie,
ale nie dlatego, że jest kobietą z Joseon.
Cokolwiek mogę doradzić jako Amerykanin
nie byłoby korzystne dla Joseon.
Proszę mi wybaczyć, Wasza Wysokość.
Cesarstwo Korei to mały, słaby kraj.
Dlatego musi zaakceptować pomoc Japonii i innych potężnych narodów.
Takie jest zdanie Ameryki.
Czyżby?
Czy Ameryka naprawdę tak myśli?
- Tak, Wasza Wysokość. - Moment.
Wiem, że płynnie mówi pan po koreańsku.
Do czego jest panu potrzebny tłumacz?
Jestem nieobeznany z dworską etykietą,
dlatego potrzebowałem pomocy tłumacza.
To właściwe i rozsądne.
Wezmę to pod uwagę,
więc tłumacz może odejść.
Tak jest, Wasza Wysokość.
Nie co dzień spotykam kogoś, kto przeszedł taką drogę.
Z jakiej rodziny się wywodzisz?
Nie wiem.
- Nie wiesz? - Jak śmiesz!
Jego Wysokość zadał ci pytanie.
Masz odpowiedzieć szczerze.
Wielu poddanych Waszej Wysokości
nie zna swojego pochodzenia.
Ci, którzy go nie znają,
to głównie niewolnicy i służący,
dlatego przyjmują nazwiska swoich właścicieli.
Mój ojciec należał najpierw do rodziny Choi,
dlatego obaj nosimy nazwisko Choi.
Moja matka...
odeszła bez żadnego nazwiska.
Moja matka i ojciec
byli niewolnikami.
Wasza Wysokość, wyżsi urzędnicy wkrótce przyjdą na zebranie.
Jeśli Wasza Wysokość nie ma więcej pytań,
Wasza Wysokość powinien go odesłać.
Możesz odejść.
Przepraszam Waszą Wysokość.
Skupiłem się na jego amerykańskiej randze.
Nie wziąłem pod uwagę możliwości niskiego urodzenia.
To by nic nie zmieniło.
Jego wzrok emanował chłodem. Mówił bez entuzjazmu,
a przetłumaczona wiadomość była pesymistyczna.
Jego uczucia względem Joseon...
prawdopodobnie też takie są.
Następnym razem będę ostrożniejszy, Wasza Wysokość.
CERTYFIKAT ZASTAWU
Nogi jej wyrosły?
Gdzie ona się podziała?
Czego szukasz?
Ozdoby.
Schowałam ją tutaj,
a teraz jej tu nie ma.
Tamtej ozdoby? Sprzedałem ją.
Bardzo korzystnie.
Co takiego?
Nie strasz mnie.
Przecież wpadłaś w szał, mówiłaś, że ona cię przeraża, więc...
Chcesz, żebym znowu wpadła w szał?
Oszalałeś? Co?
Jak mogłeś sprzedać coś o takiej historii?
Co zrobisz, kiedy on po nią wróci?
Tylko nie pistolet.
Opuść ręce, proszę.
Rety!
Komu ją sprzedałeś? Powiedz mi!
Proszę. To ta, prawda?
Przyniosłam pieniądze, którymi za nią zapłaciłeś.
Całą kwotę.
Może kupiliśmy ją za tę cenę,
ale cena rośnie przy ponownym wykupieniu.
Ale nie tym razem. Daj to jej.
Ta rzecz...
wydaje się znajoma.
Natychmiast ją pani poznała. Pani syn poprosił, żebyśmy to przechowali.
Dam temu bezczelnemu bachorowi nauczkę.
- Rety! - O nie.
Na niebiosa.
Matko.
Co tu robisz?
Ja właśnie...
przechodziłem.
LOMBARD
Po prostu przechodziłeś?
Nie kłam w żywe oczy, bachorze.
Matko.
Upuściłaś to.
Nie mogę w to uwierzyć.
Ojciec kazał ci kupować biżuterię z drugiej ręki?
Co za sknera.
Jesteś dokładnie taki sam.
A to co?
Zacząłeś sprzedawać swoje ubrania?
Wyszły z mody.
A to?
Też wyszedł z mody?
Dziadek kupił ci ten zegarek, gdy wyjeżdżałeś do Japonii.
Jak mogłeś go zastawić?
Rety, nie mogę uwierzyć, że urodziłam kogoś takiego...
W dniu, gdy mnie urodziłaś...
Co takiego? Masz czelność...
Co? Co takiego?
W roku, w którym się urodziłem...
Może w tym miesiącu...
albo tego samego dnia...
Co z tym dniem?
Czemu pytasz?
Czy coś jeszcze się wtedy wydarzyło?
Może jakiś tragiczny wypadek przytrafił się
dziewięcioletniemu niewolnikowi?
Na niebiosa. Jestem taka zapominalska.
Zapomniałam przygotować obiad twojemu ojcu.
Słuchaj, nic nie rób. Nie wychodź z hotelu,
póki się nie odezwę.
Nigdzie nie wychodź, dobrze?
Idziemy.
Jak możesz to robić, mój panie?
Panie! Okaż łaskę mojej rodzinie!
Puszczajcie!
Panie!
Czy to nie panicz Hui-seong?
Znam cię?
Nie mam pamięci do męskich twarzy.
Jak się panicz miewa?
Jestem Sin Jong-min z zakładu krawieckiego Taera.
Kiedy ściął pan włosy i zamawiał pierwszy garnitur,
to ja pana mierzyłem. Pamięta pan?
Pamiętam. Jak się masz?
Dobrze, paniczu.
Zastanawiałem się, czy trzeba je naprawić.
Nie, mam je ze sobą w innym celu.
Rozumiem.
A przy okazji, czy garnitur dobrze leży?
Pani Ae-sin chyba podała złe wymiary.
Będzie trochę za ciasny.
Jaki garnitur?
Pani Ae-sin co roku zamawiała dla panicza garnitur.
To te garnitury otrzymywałem podczas pobytu w Japonii?
Trochę podrosłem.
Ale w Tokio często je nosiłem.
Ty je zrobiłeś?
Nie, mój mistrz.
Ja nadal tylko mierzę klientów,
ponieważ jestem z Joseon.
Pana też zmierzę. Proszę niedługo wpaść do nas, paniczu.
- Uważaj na siebie. - Dobrze, paniczu.
Mówiła, że chce odwołać zaręczyny,
ale co roku zamawiała mi garnitur.
Racja, maska.
Co pan...
Przespacerujmy się.
Dzień dobry.
Wreszcie zacząłeś pisać ten wiersz?
Tym razem to esej.
Posłuchaj, jak się zaczyna.
„Allen wróci do Joseon za dziesięć dni.
To nasza jedyna szansa, Eugene.
Pojedziemy na wycieczkę?”
Podpowiem ci następną linijkę:
„Nie”.
Ponoć Niebiański Staw na górze Pektu jest urzekający.
A przy okazji, czy ty napadasz ludzi po nocach?
Ta czarna chusta, którą masz w pokoju,
wygląda zupełnie jak maska.
Ona...
nie należy do mnie.
Tylko do pewnej kobiety.
Wpuściłeś jakąś do swojego pokoju?
Spróbujmy. Miłość.
Dobrze.
Do swojego serca.
Przyłapałeś mnie.
Powiedziałeś „serce”?
Wiem, co to znaczy.
Mówisz o tej arystokratce?
Czemu wszyscy tak się przykładają do nauki?
Mam rację?
Napijmy się herbaty. Muszę ci coś powiedzieć.
Mam rację?
- Mam. - Przestań.
Ta herbata ma uspokoić umysł i zrelaksować ciało.
Nie oferuj mi jej więcej.
No i?
Co chciałeś mi powiedzieć?
Co to takiego?
CERTYFIKAT ZASTAWU
Zagubiona rzecz Logana, o której rozmawialiśmy.
Nawet Allen tego szuka.
Mówi, gdzie jest tajny fundusz króla Joseon.
Czemu ty to masz?
Sam sobie zadaję to pytanie.
Czemu to wpadło w moje ręce?
Według Allena
to są prawa do wydobycia surowców w Joseon, dystrybucji żeń-szenia
i koncesje kolejowe. Wszystko zależy od tego skrawka papieru.
Jeśli Allen to znajdzie,
w ich ręce trafi co najmniej jedno z trzech.
Co teraz zrobisz?
Nie jestem pewien.
Mam przynajmniej dwie opcje.
Mogę doprowadzić do upadku Joseon
albo trochę odłożyć go w czasie.
Eugene.
Ameryka powinna przestać mieszać się w sprawy tego małego, spokojnego kraju.
Nawet bez tego dokumentu
Stany przejmą kontrolę nad Filipinami
i nie będą zainteresowane tym, w czyje ręce
wpadnie los Joseon.
A skoro tak,
to czy coś, co należy do Joseon,
nie powinno zostać zwrócone Joseon?
To dziwne, że takie słowa wypowiada Amerykanin.
Jestem poetą, pamiętasz?
Poza tym moi przodkowie byli Anglikami.
Z tego, co widziałem,
nie napisałeś jeszcze ani jednej linijki.
Właśnie wyrecytowałem ci pierwszą linijkę mojego wiersza.
W którym momencie?
Gdy mówiłeś o kontrolowaniu Filipin?
Zaczyna się tak...
„Eugene.
Nie stań się groźnym człowiekiem,
Jankesie”.
Bardzo chcę, by ostatnia linijka brzmiała:
„Misja na innym kontynencie naprawdę była
niczym piknik”.
Cesarstwo Korei to mały, słaby kraj.
Dlatego musi zaakceptować pomoc Japonii i innych potężnych narodów.
Moja matka i ojciec byli niewolnikami.
Czy lord Lee Jeong-mun
jest w środku?
Gdy tamtego dnia...
tłumacz tłumaczył moje słowa,
zmienił je.
Nie na korzyść Ameryki ani Joseon.
Tylko na korzyść Japonii.
Czemu mówisz mi to dopiero teraz?
Mogłeś to natychmiast powiedzieć Jego Wysokości.
Albo zabrać to ze sobą do grobu.
Zmieniłem zdanie.
Zmieniłeś zdanie.
Niewątpliwie miałeś czas, by to rozważyć.
Chciałbyś nigdy nie wypowiedzieć tamtych słów, prawda?
Czy uwierzyłbyś komuś, kto opuścił Joseon,
bo urodził się niewolnikiem?
Sam zdecyduj, czy mi wierzysz.
Ale odwiedzenie cię osobiście
było trudniejsze...
od udziału w strzelaninie.
Wymagało również więcej odwagi.
Chyba zmarnowałem czas.
Kiedy...
Tak się o pana martwiłem.
Gdzie pan był?
Musiałem gdzieś pójść.
Coś się dzieje. Widział ich pan, prawda?
- Mówisz o inspektorach? - Tak.
Lord Lee Se-hun kazał policji
zablokować wszystkie ulice i alejki w Hanseong.
Dokonują inspekcji przechodniów. Chce kogoś znaleźć.
- Kogo? - Gejszę, która uciekła z Hwawollu.
Gejszę? Czemu?
Nie szukałby jej, gdyby był po stronie Joseon.
To jasne, że popiera Japonię.
Jak to mówią,
gejsze znają sekrety wszystkich mężczyzn.
Założę się, że ta, która uciekła, była szpiegiem
działającym w Hwawollu.
- Dobrze, rozumiem. - Właśnie.
Przestań szeptać i nie stój tak blisko.
Idź beze mnie.
Dokąd pan idzie?
Ten palankin należy do wnuczki lorda Go Sa-honga.
Chodźmy.
Stać.
Musimy przeszukać palankin. Postawcie go na ziemi, proszę.
Co? Nie słyszałeś, co powiedziałem?
Jak śmią kazać nam postawić palankin pani Ae-sin?
- Oszalałeś? - Nie bądź zły.
Nasi przełożeni bardzo na nas naciskają.
Podejrzana może być w przebraniu.
Kazano nam sprawdzić wszystkich, bez wyjątku.
Panie Haengrang, proszę postawić palankin.
Przepraszamy, pani Ae-sin.
Kazano nam sprawdzić wszystkich, w tym arystokratów.
Czy to...
moja narzeczona?
W porządku. Może pani wsiąść do palankinu, pani Ae-sin.
Może widziała pani tę kobietę?
Jest piękna.
Co taka ładna dziewczyna zrobiła, by wywołać takie zamieszanie?
Ludzie są zaniepokojeni działaniami Japończyków.
Ale ona wyrzekła się
swojej godności mieszkanki Joseon
i pracowała jako gejsza, żeby zarobić.
Nie zasługuje na wybaczenie, nie sądzicie?
To przykre.
Panienko.
Na ulicach panuje zamieszanie.
Jeśli panienka zostanie...
Wiem o tym.
Nie powinnam tak marnować czasu.
Chodźmy.
Przez kilka dni będę zajęta.
Potrzebuję wymówki, by pojechać do Jemulpo.
Do Jemulpo?
Ta plugawa dziewka!
Przez tę dziewczynę z Joseon
zginęli nasi żołnierze.
A król Joseon obraził mnie,
by przypodobać się Ameryce.
Kiedy złapiemy tę dziewuchę...
Więc proszę ją złapać.
Co pana tu sprowadza?
Bezpośrednie działanie japońskiej placówki
może pogorszyć nasze dyplomatyczne relacje.
Nie mogę spalić całego domu, żeby złapać jednego szczura.
Co powiedziawszy,
chcę, żebyś ją znalazł.
Policja Joseon już i tak jej uparcie szuka.
Robimy to, by poniosła się wieść.
Chcemy, żeby wiedziała, że każda droga jest zablokowana.
Jedź do Jemulpo i zablokuj port.
Będzie próbowała uciec do Szanghaju, używając fałszywej tożsamości.
To jest
grupowe zezwolenie na podróż, wydane po jej zniknięciu.
Piątka Japończyków, dziewiątka Chińczyków i sześć osób z Joseon.
Ona musi być jedną z nich.
W porządku.
Ale najpierw musi mi pan zapłacić.
Z góry.
Ciągle szukam rzeczy, których nie ma.
Martwię się, że mi pan później nie zapłaci.
A ja tak zarabiam na życie.
Co powiedziałeś?
Niech pan zapłaci albo poszuka sobie kogoś innego.
Lepiej zacznij gadać.
Nie, proszę pana. Pasażer na gapę?
To niemożliwe.
Nic mi o tym nie wiadomo, proszę pana.
Moi chłopcy trochę pana pobili,
ale nie dość, żeby aż tak hałasować.
W porządku. Proszę ruszyć głową i pomyśleć.
Nie zabijaj, proszę.
Myślisz, że bijemy cię, bo pomagasz ładować pasażerów na gapę?
Słucham?
Chcemy tylko coś sprawdzić.
Więc proszę mnie nie zmuszać
do użycia miecza, skoro wystarczą pięści.
To będzie za trzy dni.
Mówili, że przyjadą do południa.
Kazano mi zadbać, by jakaś dziewczyna trafiła na pokład.
Mówię prawdę.
Proszę mnie nie zabijać.
Chyba chodzi o młodego mężczyznę, nie dziewczynę.
Nie, proszę pana.
Powiedziano mi, że to dziewczyna. Mówię prawdę.
Mówi prawdę.
Za trzy dni.
W południe.
Gdzie miał się pan z nimi spotkać?
Przyszedłem do Amerykanina przypominającego Koreańczyka.
Poinformujcie go.
- Idź po tłumacza. - Tak jest.
A ty, nie ruszaj się.
Jesteś mi winien za alkohol.
Jesteś strzelcem?
Ponoć amerykański żołnierz był w mojej chatce.
To musiałeś być ty.
Wiedziałeś, prawda?
- Ty jesteś strzelec Jang z tamtej chaty? - Ktoś cię postrzelił w rękę?
Gejszy nic nie jest?
- Jakiej gejszy? - To ty jesteś przywódcą?
O czym ty mówisz?
Zapomnij o tym. Strzelałem na oślep.
Ile jestem ci winien?
Czemu ciągle się kręcisz koło pani Ae-sin?
„Pani Ae-sin”?
Ten, z którym byłem, był mężczyzną. A przynajmniej tak wyglądał.
To brzmi tak, jakbyś już wszystko wiedział.
W takim wypadku muszę cię zabić.
Ta gejsza... Czemu jej pomogłeś?
- Przypominasz mi swoją uczennicę. - Myślisz, że żartuję?
- Nie kłopocz się. - Za dużo gadasz.
Mówię, żebyś się nie kłopotał, bo ona nie działa.
Jest załadowana,
ale nie ma tego.
Jest zza granicy. Amerykańska.
Dlaczego otaczający ją mężczyźni chcą mnie zabić?
Utnę ci głowę.
Jeśli kiedykolwiek zobaczę cię z papierem w ręku, zabiję cię.
Chciałem tylko pomóc.
Odkąd wróciłem do Joseon.
Właśnie dlatego.
Wyglądasz jak my, ale jesteś amerykańskim żołnierzem.
Widziałem wszystko, co wy, Amerykanie, zrobiliście nam w 1871.
Wygląda na to, że wiesz już o nas wszystko.
Nie aresztujesz nas? Nie przesłuchasz?
Czemu próbujesz nam pomóc?
Mogę robić, co chcę. Nie chcesz mojej pomocy?
Na pewno pomagasz nam, bo masz w tym jakiś cel.
To ty mnie teraz przesłuchujesz.
Weź swoje pieniądze i odejdź.
- Więc płać. - Ile?
Dasz mi, czego tylko zażądam? Sporo tego będzie.
Z drogi!
JEMULPO
URZĄD CELNY
W porządku, chodźmy.
No dalej, chodźmy.
Przeszukajcie wszystkich, którzy podejrzanie wyglądają.
Wszystkich, od ludzi z Joseon po Amerykanów.
Na przykład...
Tego drania.
Ta plugawa dziewka!
Hayashi chyba mi nie ufa.
To jeden z jego ludzi.
Skup się na pracy.
Zjeżdżaj stąd.
Zapraszam wszystkich na pokład!
12.00 DO SZANGHAJU
Zapraszam wszystkich na pokład!
12.30
Statek płynący do Szanghaju wkrótce wyruszy.
Proszę się pospieszyć.
Proszę wsiadać, zanim będzie za późno.
Proszę wsiadać na pokład.
Proszę wsiadać.
Statek wkrótce wypłynie.
Tak przy okazji,
kupcy, których widzieliśmy wcześniej w wagonie trzeciej klasy...
Czemu teraz ich tu nie ma?
Słucham?
Musimy iść.
Pociąg odjeżdża o pierwszej.
Jeśli go nie złapiemy, nie złapiemy tej dziewczyny.
- Jak to? - Dostaliśmy szczegółowe informacje.
Zbyt szczegółowe. Coś mi nie grało.
To nie tutaj! Hayashi dał się oszukać.
Dziewczyna nie rusza na morze.
Idziemy! Z powrotem na dworzec!
Tam jest. Brać go!
Tu jej nie ma. Musimy złapać pociąg!
Ci dranie chcą nas tu zatrzymać!
Nie mamy czasu! Musimy skontaktować się z tymi w Hanseong...
Oczywiście, telefon.
STACJA JEMULPO
Cholera.
Ta gejsza...
Jeszcze nie jest bezpieczna.
W takim razie co tu robisz?
Stworzyliśmy pozory, sugerujące, że jako pasażerka na gapę
wypłynie z Jemulpo do Szanghaju.
Gdy tylko Stowarzyszenie Musin dowie się, że to pułapka,
przeszukają drogę lądową.
Na szczęście jeżdżą tylko dwa pociągi dziennie.
Przegapią pociąg i utkną w Jemulpo.
Tędy!
Planujemy wyprowadzić ją z Hanseong, kiedy oni będą w Jemulpo.
Czemu mi to mówisz?
Bo amerykańscy żołnierze...
nie są przeszukiwani.
Proszę, pomóż nam.
Pomóż nam wyprowadzić ją bezpiecznie z Hanseong.
Jak możesz mi ufać? Czemu miałbym wam pomagać?
Postrzeliłeś się w ramię, by ocalić jej życie.
Nie, mylisz się.
Nie próbowałem ocalić życia gejszy.
Tylko Go Ae-sin.
Jestem ci winny bardzo drogi napitek.
Czy teraz muszę uratować gejszę?
Ładny strzał.
Kyle.
Wciąż masz ochotę na wycieczkę?
Oczywiście.
Wszystko gotowe.
Kiedy wyruszy major Moore?
Gdy tylko znajdzie tłumacza.
Po co ma szukać, skoro ja tu jestem?
To prywatna wycieczka. Nie jest częścią twoich obowiązków.
Zastanawiałem się nad czymś, proszę pana.
Nad czym?
Policja zablokowała drogi wyjazdowe z Hanseong,
żeby znaleźć gejszę,
a major Moore w tym samym momencie
rusza na wycieczkę.
I to w towarzystwie niemal obcego mężczyzny.
Jestem pewien,
że chce mu pomóc.
A to sprawia, że to mój obowiązek.
Czemu miałbyś...
Bo jestem z Joseon.
Bardziej niż ktokolwiek inny w tym budynku.
Może mi pan ufać.
Uważaj na siebie. Obyś bezpiecznie dotarła do celu.
Dziękuję panu. Przy okazji,
przepraszam za przeszukanie pańskiego pokoju.
To byłaś ty?
To ja dałam im cynk.
Czemu pan mi pomaga?
Chcę trochę odłożyć upadek Joseon w czasie.
Niech Bóg nam towarzyszy podczas podróży po Joseon.
- Uważaj na siebie. - O mnie się nie martw.
Oto druga linijka wiersza:
„Ruszajmy”.
Jak to jest, że ten zegarek...
zawsze do mnie wraca?
Zupełnie jak karma, dziadku.
Pani Ae-sin co roku zamawiała dla panicza garnitur.
Garnitur można wykorzystać na wiele sposobów.
Do czego przydałby się mojej narzeczonej?
Co teraz?
Następny pociąg odjeżdża jutro o siódmej rano.
Jedź konno do Hanseong.
Kierują się do Szanghaju.
Nie płyną statkiem.
Jedź na północ.
Ja mam tu coś do załatwienia.
Zostanie pan tu sam?
Czy coś się stało?
Muszę coś sprawdzić.
Czy to...
Amerykanin?
Tak. Ten człowiek jest amerykańskim oficerem.
Jesteśmy tłumaczami z placówki.
Będziemy mu pomagać w podróży.
Ten mężczyzna z tyłu też jest tłumaczem?
Major Kyle Moore z amerykańskiej piechoty morskiej.
Czy ktoś mi wyjaśni,
czemu muszę stać jak kołek na środku drogi?
Na początku się przedstawił.
Potem przeklinał.
Jedźcie. Wynoście się stąd.
Dalej, jedźcie.
Panienko, wypij to.
Wypij wszystko.
To złagodzi ból.
Nie zasypiaj.
Rana jest głęboka. Trzeba ją zszyć.
Widziałam, jak to się robi, ale sama nigdy tego nie robiłam.
Potrzebny jest lekarz...
Mowy nie ma. Myślisz, że przyszłyśmy tu, bo o tym nie wiedziałyśmy?
Ja to zrobię.
Trzydzieści lat byłam krawcową.
To szycie i tamto szycie.
Daj mi igłę i nitkę.
Niech Bóg ci towarzyszy w podróży.
Życzy ci szczęścia.
Uważaj na siebie.
Nie przychodź.
Nie przychodź tu.
Nie przychodź, mówiłem.
Znowu się spotykamy, pani.
Wczesnym rankiem na stacji kolejowej.
Byłam w świątyni.
Co mam z tobą zrobić?
Nie widzisz, że noszę żałobny strój?
Z drogi,
zanim cię zabiję.
Nie sądzisz, że byłbym szybszy, pani?
Byłbyś?
Nie sądzę.
Ja mogłabym to zrobić,
ale ty chyba nie.
Miałaś nie przychodzić, a przyszłaś.
Co więcej, już wiesz.
ZAKŁAD KRAWIECKI TAERA
Słyszałem, że go naprawiłeś.
Moment.
To była taka smutna opowieść.
Naprawdę go naprawiłeś?
Znowu się spotykamy.
Byłem wczoraj w pracy
i złamałem miecz, który był dla mnie wartościowy.
Jeśli złamałeś miecz, to musiała być ciężka walka.
Walczyłem ze strzelcem.
Walczę mieczem, nie strzelbą,
więc postrzeliłem go w nogę.
Jeśli zobaczy pan kogoś utykającego,
proszę dać mi znać.
Próbowałem go gonić, ale go zgubiłem.
Kazano mi tu zaczekać.
Myślałem, że znowu się miniemy.
Ja też.
Jak pańska rana?
A pani?
Gu Dong-mae...
szuka mężczyzny rannego w nogę.
- Czy chodzi o panią? - Zostałam postrzelona,
ale nie jestem mężczyzną.
Więc proszę nie mówić nikomu.
Prosi pani o kolejną przysługę?
Dziękuję.
Powiedzmy, że jesteśmy kwita...
za rejs łódką.
Nie powinienem był do niej wsiadać.
Musiałem sam wiosłować.
Za późno, by tego żałować.
Myślałam, że miłość jest łatwa.
Ale jest trudna.
Chciałam za wszystko...
przeprosić.
Możemy przestać, jeśli trzeba.
Możemy przestać w każdej chwili.
Więc nie przestawajmy dzisiaj.
Dzisiaj...
wykonajmy następny krok.
Proszę powiedzieć.
Przedstawiliśmy się.
Podaliśmy sobie ręce.
Co powinniśmy zrobić teraz?
Nie podoła pani temu.
To „hug”.
Nauczyłam się już słów na H.
Jeśli tego nie założę, moja narzeczona będzie rozczarowana.
Będę płonąć jasno, a potem się wypalę.
Czy Armia Sprawiedliwych dobrze płaci?
Jeśli tak, chcę dołączyć.
To, co bezowocne, jest droższe sercu.
Jeśli nie chcesz, żebym walczył,
nie prowokuj mnie.
To żałosne, liczyć, że powstrzymamy wyprzedających nasz kraj.
Boję się śmierci,
ale postanowiłam płonąć.
Dziś wieczorem zginiesz z ręki człowieka z Joseon.
Napisy: Krzysiek Ceran